Orzecznictwo

Można unieważnić kredyt mimo ogłoszenia upadłości banku - uchwała SN z 19.09.2024 r. (III CZP 5/24)

​Postępowanie sądowe z powództwa kredytobiorcy będącego konsumentem o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego z umowy kredytu, prowadzone przeciwko bankowi, co do którego w toku postępowania ogłoszono upadłość, nie jest sprawą „o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości” w rozumieniu art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe, a tym samym może być podjęte z chwilą ustalenia osoby pełniącej funkcję syndyka.

Sąd Najwyższy potwierdził, że sądy mogą unieważniać umowy i nie muszą czekać do zakończenia postępowania upadłościowego. Ma to kluczowe znaczenie przede wszystkim dla kredytobiorców posiadających kredyty w Getin Banku. Dotychczas wiele sądów zawieszało postępowania, które były już w toku, a także odrzucało nowe pozwy wnoszone przeciwko Getinowi.

Uchwała Sądu Najwyższego z 19.09.2024 r. potwierdza, słuszność prezentowanego przez nasza kancelarię stanowiska, zgodnie z którym sprawy w zakresie roszczenia o ustalenie nieważności umowy powinny toczyć się z udziałem syndyka, a nie pozostawać w zawieszeniu do zakończenia postępowania upadłościowego, które nie wiadomo jak długo może potrwać.

Sąd Najwyższy potwierdził, że ​postępowanie sądowe z powództwa kredytobiorcy będącego konsumentem o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego z umowy kredytu, prowadzone przeciwko bankowi, co do którego w toku postępowania ogłoszono upadłość, nie jest sprawą „o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości” w rozumieniu art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe, a tym samym - może być podjęte z chwilą ustalenia osoby pełniącej funkcję syndyka.

Data publikacji: 24 września, 2024

Orzecznictwo w sprawach kredytów frankowych i kredytów w euro

Zobacz inne orzeczenia

Zarzut zatrzymania niedopuszczalny - postanowienie TSUE z 8.05.2024 r. (C‑424/22)

TSUE potwierdza, że sprzeczne z dyrektywą 93/13 jest powołanie się przez bank na prawo zatrzymania, polegające na uzależnieniu możliwości otrzymania przez konsumenta zasądzonych na jego rzecz należności w związku z nieważnością umowy, od równoczesnego zaofiarowania przez konsumenta zwrotu albo zabezpieczenia zwrotu całości świadczenia otrzymanego od banku.